Descamisados

2006-11-02T23:34:00.000+02:00

Ηταν ψέμα.Το κατάλαβα,αλλα δεν ειπα τιποτα. Δεν βαζω τονο σε αυτο.Δεν δινω σημασια. ΔΕΝ θελω να εχει σημασια.Να μεινει ατονιστο.Το ψεμα. Τοσο καιρο μετα, μια τελεία μονο να μπει μπορει. Ουτε κομμα, ουτε περισπωμενες.Μια τελεία. Την τόνισα.Τονίζω τώρα.Κάτι πρέπει να μου σημαίνει αυτό, κάτι πρέπει να μου συμβαίνει.

Μ

2006-07-20T00:14:00.000+03:00

Τωρα μιλαμε στο τηλέφωνο μόνο.Δεν σε βλέπω. Ούτε συ.Δεν βλέπεις. ΄Οταν κοιταζόμασταν στα μάτια και αλλάζαμε τις λέξεις πρόχειρα, βιαστικά, αλλά και με τη σημασία που είχε αυτό το λεπτό της μικρής μας συνάντησης, δεν ήξεερα την άλλη εκδοχή. Ως μη εκδοχή την αντιλαμβάνομαι. Δεν την αντιλαμβάνομαι Μ. Πως έγιναν έτσι, πως έγινα έτσι. Μικρές υποσχέσεις: Θα τα πούμε. ΄Οπως παλιά, όχι. Δεν θα τα πούμε.

΄Ενα πιάτο σαρδέλλες

2006-07-07T01:57:00.000+03:00

Να είσαι και να το ξέρεις και να το έχεις επιδωξει κιόλας, δεν ειναι τόσο κακό.΄Ομως, στην άλλη περίπτωση που δεν και επουδενί, σε χαλάει. Το έζησα κι αυτό. Ξέρεις τώρα, κατι γελάκια απο δω κι απο κει, κάτι ψίθυροι, στο άνετο στο μεταξύ. Φίλοι. Ας με κάτω. Απαιτώ (ναι, απαιτώ) την ίδια αγάπη ή συμπάθεια να παίρνω πίσω.Ωραίες οι σαρδέλλες, αλλά τρώγονται.Με τον ίδιο τρόπο, τρώγεται και η αλήθειά΄σου.Ηλίθιος είμαι; Τόσο, όσο; Για να προσέξουμε απο δω και μπρος, Νίκο.

Αυτό, αυτός κι εγω

2006-07-06T00:40:00.000+03:00

Αυτό είναι;Ας είναι αυτό.Αλλά σίγουρα αυτό. Μην μου ανασκευάζεις μετα. Μη με διαλύεις. Μένω. Κάντο. Λεηλασία, ναι. Αποδέχομαι.Ρε, έλα, σε δέχομαι,έλα σου λέω. Σ αυτό.Όχι; Πάλι; Σιγά πες το. Πιο σιγά. Ωστε έτσι. Αυτό; Να μείνουμε εδώ; Μη, μην το κανεις ξανά. Τι θες επιτέλους; Παζλ. Κομμάτια. Πάρτα, όλα.Κάνε την εικόνα ποθ θες.Μην μου τη δείξεις Νίκο. Σε φοβάμαι.

MIA ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ

2006-07-05T00:41:00.000+03:00

θα θελα το όνομά μου να είχε το δικαίωμα στην περισπωμένη. Στο τελικό. Στο κάθετο της ορθογραφίας που δεν σου επιτρέπει πολλά πολλά.Μια οξεία μου έτυχε, κι αυτή, απερίσπαστη, ανάλαφρη με χαρακτηρίζει, είτε θέλω ,είτε όχι. Δεν είναι καθόλου θέμα αισθητικής αυτό. Δεν έχει θέση εδώ, αλλού ας έρθει κι ας μου την πει. ΄Ενας Νίκος που περισπάται, έχει το άλλο δικαίωμα. Υπερβατικό, εκτός ορθογραφίας. Ανορθόγραφος. Θέλω να ζήσω ανορθόγραφα. Πολλά σωστά έβαλα στη σειρά. Να το κάνω. Φοβάμαι πως θα το κάνω. Ελπίζω. Για ένα όνομα, θα μου πεις; Δεν έχω απάντηση ακόμα. ΄Οταν έχω, θα σου πω.

ΟΜΙΚΡΟΝ

2006-07-03T23:39:00.000+03:00

Μου κάνει εντύπωση μεγάλη ότι δεν χρειάζεται να δηλώνεις συνεχώς "παρόν"(με όμικρον το γράφουν τώρα Λίτσα, γιατί΄) για να είσαι. Μια μικρή καλοκαιρινή αποστασία, αυτό Μ.Β., Τ.Β. Και το άλλο βέβαια. Και το άλλο. Και μετά, κι αυτό. Πολλά πράγματα μαζί, δηλώνω απ την αρχή πως είμαι σε φάση ανικανότητας να διαχειριστώ τόσα πολλά μαζί,RD Δεν μπορώ, ρε Νίκο,προσπαθώ. Περίπωση 1η:Την βάζω στην άκρη, μετά. Η 2η¨: Όχι παιδί μου τώρα, κάτσε λίγο, ηρέμησε, συμφιλιώσου, έτσι, Gordon; Kαι πάει΄έτσι, nimbus. Θα
τα βρώ. Θα με βρώ. Θα σας βρώ; Πότε ρε παιδιά΄΄

ΑΝΑΒΟΣΒΗΝΕ ΤΟ ΦΩΤΑΚΙ

2006-06-23T23:58:00.000+03:00

και έπαιζα μαζί του. Απλήρωτος λογαριασμός- γιατί, πως, αστειεύεσα; Καθόλου αγαπητέ, αγαπητε MB καλώς ήρθες, ΤΒ χαίρομαι για το βλέμα σου, Λίτσα εισαι καλά; καλά είσαι, αλλά να καλέσω τη nimbus.Μήπως και απαντήσει. Χάθηκες. Εσύ, RD,μ αγαπάς;

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ...

2006-06-14T23:44:00.000+03:00

πρέπει να βρεις ζωή- μόλις ξύπνησα σήμερα, άκουσα τον εαυτό μου να το λέει.Δυνατά. ' Ηταν συνομιλία. Συνομωσία. Aμέσως,και ενώ καθόμουν ακόμα στο κρεβατι, σε θυμήθηκα. Έχεις ζωή, εσύ. Tέτοια ζωή. Aυτή. Δεν λέω πως σε ζηλεύω, όχι. Ότι σ αγαπάω λέω, και ακόμα κι όταν δεν σε "διαβάζω" σε διαβάζω. Πρέπει να βρω ζωή, λοιπόν. Aυτό το πρέπει, πως δεν μου αρέσει... Κι αν δεν τη βρω. είχα. Απ ότι είχα, έχω, δεν έχασα. Κέρδισα. Πάμε ξανά. Αλλη ζωή, ε, αυτό εννοούσες. Σε καταλαβαίνω. ΄Ελα, φύγε τώρα- μην γυρίσεις. Φύγε. Για η ζωή. Με τη ζωή,ζωή μου.

TΣIΓAPA,ΠOTA, NYXTA

2006-06-07T00:37:00.000+03:00

Δεν μαζεύεται. Aπλώνεται και πιάνει λίγο καπνό για να κρυφτεί απ την αλήθεια του κι από τα παραμύθια του. Δεν μαζεύεται. Ξυπνά μόνος στο σπίτι, ανοίγει το φεγγίτη κι ονειρεύεται. Δεν μαζεύεται. Θέλει να πει στον άλλο, μια λέξη παραπάνω, την κρύβει γιατί αν θες να ξέρεις, ναι, σε ντρέπεται. Mα δεν μαζεύτεται. Tη νύχτα του απλώνει πάνω σ ένα σεντόνι κι ονειρεύται. Kαι δεν μαζεύται.

ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ

2006-06-05T23:54:00.000+03:00

ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ

για λίγο μην μιλήσεις-άκου. Δεν είναι μόνο που έφυγα, όπως έφυγα, δες πως ξανά και συνεχώς θέλω να φεύγω-μη μιλάς, άκου λίγο. Δεν είναι πως θέλω τη σιωπή. Την κραυγή ήθελα. Να νιωθω αέρα. Να νιώθω καλά. Φεύγω γι αυτό, και καθόλου δεν ησύχασα. Ανησυχώ. Δεν θέλω να μου προδώσεις την ανάσα μου, ανάσα μου. Αλλά, είναι ο καιρός για κλιματιστικό. Ανεπανόρθωτη βλάβη. Η ώρα να καλέσω τον ειδικό για τα φίλτρα. Τι δροσιά! Τι χάσιμο καιρου!τι καιρός. Μεγαλώσαμε. ΄Εφυγε. Κλείσε τις πόρτες, να μην δουλεύει τζάμπα το μηχάνημα. Κλειστή η πόρτα. ΄Εκλεισε. Δουλεύει το μηχάνημα. Το μηχάνημα...

Kαλό καλοκαίρι

2006-06-03T00:37:00.000+03:00

Τα μάτια κλείστε
γλυκά ακουμπήστε στην κουπαστή.
Το χρόνο αφήστε
καινούρια ψέματα να φανταστεί.
Είναι μια νύχτα
μια τρελή βραδιά
που λάμπουν τ’ άστρα
λάμπει κι η καρδιά
και κάπου απέναντι είναι το νησί
που ‘χει κοράλλια
κι η αμμουδιά χρυσή
κι αυτό τ’ αγέρι
– πως και φέρνει
σήμερα μια τέτοια χιμαίρα
ξανά στο φως.
Τα μάτια κλείστε
γλυκά ακουμπήστε
στην κουπαστή.
Το χρόνο αφήστε
καινούρια ψέματα
να φανταστεί
και τι μας νοιάζει πια
αφού η νύχτα πήρε τα κουπιά
τα μάτια κλείστε
και δώστε στ’ όνειρο,
τρελά φιλιά.
(Λίνα Nικολακοπούλου)

ΓΡΗΓΟΡΑ ΠΕΡΑΣΕ Η ΩΡΑ

2006-05-30T01:45:00.000+03:00

αλλά ήταν μια ωραία συνάντηση αυτή. Αναγωριστική, ναι, λίγο αμήχανη στην αρχή, πως να γίνει αλλιώς, γεμάτη όμως. Ποιά δεύτερη φορά μου προανήγγειλες;(μιλώ εγώ σε μένα). Πρώτη φορά. Καλή σου νύχτα.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΧΤΥΠΗΣΕΙ

2006-05-20T00:29:00.000+03:00

...φυσικά δεν απαντώ, όταν εχει απόκρυψη. Tράπεζες. Eφιάλτης οι δέκα πιστωτικές, και οι εκρεμμότητες που έχω. Oι ελάχιστες δόσεις με κυνηγούν, και το τηλέφωνο χτυπούσε συνεχώς σήμερα, και αυτός (ο αφεντικός στη δουλειά δεν πληρώνει), Tο κακό είναι ότι περίμενα τηλέφωνο για μια δοελειά. Έχουν αυτοί απ;οκρυψη ή όχι, δεν ξέρω. Eν ολίγοις, όμοιοι μου πικραμλενοι, ήταν ένα εξαιρετικά εγκεφαλικό πρωινό - με το εγκεφαλικό να με απειλεί από στιγμή σε στιγμή. Έκλεισα την πόρτα και έφυγα. Δεν γλύτωσα όμως.

2006-05-16T23:38:00.000+03:00

LOS DESCAMISADOS

2006-05-16T23:27:00.000+03:00

LOS DESCAMISADOS – Eduardo Wilde (Ministro de Instrucción Pública de Julio A. Roca)
("La República", 12 de abril de 1874)

La prensa mitrista llama "descamisados" a todos los que no son partidarios de su ídolo. Esa prensa podrá reconocer la pobreza de los individuos que insulta, que son argentinos, que tienen derecho a participar de las conmociones de su patria y a concurrir para la formación de sus poderes. Pero si los individuos del pueblo que van a dar en tierra con el poder y con la influencia del caudillo y la aristocracia son descamisados, ¿quién les habrá robado la camisa? ¿Por qué, siendo argentinos, se encuentran desheredados en su propia Patria?. Los que ahora nos insultan llamándonos descamisados, quizás viven en suntuosos palacios o en casas regaladas que se compran con el dinero que se cercenó a nuestro salario. Quizá los que después de habernos desnudado se ríen de nuestra desnudez, se visten lujosamente con el dinero que la Nación había destinado para que fuéramos bien alimentados en las campañas, y para que no entráramos hambrientos a las batallas, donde debíamos llenar los deberes del soldado para sostener la grande y ruinosa política. Quizás los que insultan a los pobres trabajadores del pueblos señalándoles su miseria, han conseguido conducirlos a ella, destruyéndoles su familia al arrebatar del hogar al que la mantenía; quizá el descamisado que recorre las pulperías consumiendo lo que gana en el día es conducido a la abyección y a la miseria por los que le hicieron abandonar a sus hijos y a .su esposa imponiéndoles la ración de hambre y desolación que quita todo los encantos de la vida.

Si los descamisados hablaran, cuántos opulentos nos señalarían que ostentan su lujo en cambio de la desnudez que procuraron.

Los descamisados no son mitristas. Los mitristas tienen camisa, casa, alimentos y dinero. ¿Es acaso porque trabajan más o porque no tienen vicios?.

No, ellos son también los descamisados de la víspera que el oro de los proveedores ha vestido. Ellos son los individuos del pueblo que gozan de un sueldo mensual salido ya sabemos de dónde y que se les paga por ser mitristas, por sostener a Mitre, por votar por él, por elevarlo, por servir a la empresa que quiere hacer de ‚él un presidente que sangre de nuevo al pueblo para convertir sus adeptos en millonarios.

Ellos son también los descamisados de la víspera que tomarán una profesión lucrativa: la de ser mitristas.

Si no se escondiera en cada uno de nuestros descamisados un tesoro de abnegación y de virtudes, ellos no sufrirían la vergüenza de oír insultar su miseria.

Nuestros descamisados saben dónde se encuentran las camisas que harían bien a su cuerpo.

Preferimos nuestros descamisados que la abnegación arrastra, a sus compañeros de la víspera vestidos hoy gracias al oro de los empresarios de candidaturas.

Los descamisados que no se procuran camisas a cambio de su conciencia, irán hoy a los atrios con su pecho descubierto a dar su voto por los electores que han de elegir un presidente que no haga guerras, que no haga surgir como nuevas industrias las proveedurías y que no persiga los derechos de las provincias.

Nuestros descamisados expondrán hoy sus pechos descubiertos a las balas de los revólveres lujosos y a los filos de los puñales con que la plutocracia de Buenos Aires ha amado a sus afiliados. Esos descamisados que volvieron desnudos de los campos de batalla en que quedaron muchos de sus compañeros, enseñarán hoy a los insultadores y a su jefe indolente que están dispuestos mantener sus derechos y a conseguir que su voluntad soberana impere, porque son ellos, los descamisados, los miserables, a quienes queda como única fortuna su conciencia, los que forman el pueblo, la mayoría que arrastra una vida precaria en las ciudades, siendo siempre la primera en los sacrificios y en los gloriosos combates.

Recogemos el nombre o el apodo con que se pretende injuriar a los partidarios de nuestras ideas y nos lo apropiamos con orgullo. Somos los descamisados, no traficamos con nuestra conciencia, pero el sol que lucirá hoy no se ocultará en el horizonte sin presenciar nuestra victoria democrática, y los que pretenden insultar la miseria y la inquebrantable firmeza de los que no están con ellos, tendrán que estampar en sus periódicos esta consoladora noticia: ¡los descamisados han triunfado!

LOS DESCAMISADOS – Eduardo Wilde (Ministro de Instrucción Pública de Julio A. Roca)
ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΛΕΞΗ. ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ Ο ΤΥΠΟΣ στη REPUBLICA, ΚΑΤΙ ΞΕΡΕΙ.ΔΙΚΙΟ ΕΧΕΙ. (ξέρει κάποιος να μεταφράσει;)

2006-05-15T15:35:00.000+03:00

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ

οπως τα λέει ο Godot, o M.B, o zouri-όλοι.΄Στην αρχή, είπα να φύγω (γενικως)>Μετά, άνοιξα ένα μικρό μαγαζάκι http://descamisad.blogspot.com/
Δεν μπορώ να πω πως μου αρέσει. Γι αυτό το έχω απεριποίητο. Μ αρέσει όμως που εκεί, είστε όλοι- κι έτσι ήρθα. Να δούμε. σας χαιρετώ.

Descamisados

2006-05-15T14:46:00.000+03:00

Descamisados

Αποχαιρετώ, με μικρές επισκέψεις πότε-πότε, τα blogs.gr

http://descamisados.blogs.gr

2006-05-13T19:34:00.000+03:00

Μαλλον εδω θα μείνουμε, τελικά.